«Η βία είναι το τελευταίο επιχείρημα των αποτυχημένων» Α. Ισαάκ

Η βία και ο βανδαλισμός, είναι συμπεριφορά του ανθρώπου από αρχαιοτάτους χρόνους. Όμως, δεν μπορούμε να ορίσουμε με μια λέξη ή φράση την έννοια τους, και αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια έχουν λάβει μια ευρύτερη διάσταση, μη περιοριζόμενες σε καταστροφές υλικών αντικειμένων. Βανδαλισμός δε σημαίνει μόνο την καταστροφή έργων τέχνης και διάφορων άλλων μορφών τέχνης ή της καταστροφής της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Η βία και ο βανδαλισμός επεκτείνονται και στο λόγο. Πλέον, ο στόχος του βανδαλισμού δεν είναι η καταστροφή αριστουργημάτων και άλλων έργων τέχνης με καλλιτεχνική αξία, αλλά η καταστροφή του οποιουδήποτε πράγματος. Αυτό σημαίνει πως αν γινόταν σήμερα η άλωση της Πόλης, η καταστροφή των αγιογραφιών της Αγίας Σοφίας, δεν θα ήταν αρκετή.

«Αν αρπάζουν τα πιστόλια τους, αυτό σημαίνει ότι λογομαχούν για τον πολιτισμό.» Κασέγεφ. Η βία και οι βανδαλισμοί χρησιμοποιούνται για να επιβληθούν απόψεις σε μια κοινωνία. Και σε κάποιες περιπτώσεις, οι βανδαλισμοί είναι τρόπος έκφρασης έτσι ώστε οι απόψεις και τα αιτήματα να γίνουν απολύτως κατανοητά από τους άλλους. Όταν οργισμένοι πολίτες ξεχύνονται στους δρόμους, προκαλώντας διάφορες καταστροφές, σε σπίτια, καταστήματα και οχήματα, ή ακόμα χειρότερα σε ανθρώπινες ζωές. Τότε αυτό λέγεται βανδαλισμός. Άσχετα με την αιτία και τους σκοπούς αυτών των πράξεων. Όμως, σε μια δεύτερη ανάγνωση καταλαβαίνουμε ότι βανδαλισμός δεν είναι μόνο πράξεις, αλλά και παραλείψεις. Για παράδειγμα, οι πολύ γνωστές σε εμάς κακοτεχνίες στους δρόμους, που πολύ εύκολα μπορούν να γίνουν αιτία σοβαρού τραυματισμού κάποιου αμέριμνου περαστικού, είναι βανδαλισμοί της δημόσιας διοίκησης της χώρας, και οι οποίοι μπορούν να γίνουν πολύ πιο ενοχλητικοί από κάθε άλλη μορφή βανδαλισμού. Επομένως, βανδαλισμός μπορεί να έχει τη μορφή είτε πράξης είτε παράληψης.

«Είναι πολύ εύκολο να επιβληθεί κανείς στους άλλους με τη δύναμη και την βία. Τουναντίον είναι δυσκολότατο να επιβληθεί χάρη στην πραγματική του αξία. Αλλά η επιβολή με την βία είναι παροδική, ενώ η διά της αξίας είναι μόνιμη.» Στέφενσον. Πράγματι, κάποιος μπορεί να επιβληθεί με την βία, και να υποτάξει τα πάντα, όμως οι νίκες της είναι σύντομης διάρκειας. Η ευγένεια πετυχαίνει περισσότερα από τη βία και τους βανδαλισμούς. Όμως αυτή η πρακτική ίσως να μην είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην σημερινή εποχή. Όπως είχε πει και ο Καπόνε, με μια φιλική κουβέντα κι ένα όπλο μπορείς να πετύχεις πολύ περισσότερα απ’ ότι με μια φιλική κουβέντα μόνο. Σίγουρα όμως, το κάθε βίαιο μέτρο εγκυμονεί νέο κακό. Τελικά ζούμε σε μια σύγκρουση πολιτισμών ή μάλλον βαρβαροτήτων.

«Αγαπώ εκείνον που ονειρεύεται το ανέφικτο» Γκέται

Η προφητεία της πέτρας

Φλάβια Μπιζόρ

Εκδόσεις Πατάκη

Στο μυθιστόρημά της, η Φλάβια Μπιζόρ, που ξεκίνησε να γράφει κατά τα χρόνια της εφηβείας της, μας ταξιδεύει σε έναν μαγικό κόσμο τον οποίο η φαντασία της έχει πλάσει, και μας αφήνει ελεύθερους να τον περιδιαβούμε. Με φαντασία, στιλ και αυτοπεποίθηση, ξετυλίγεται μια ιστορία που ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο μεσαιωνικό παραμύθι και τη σύγχρονη αφήγηση αλλά και ανάμεσα στη φανταστική λογοτεχνία και το μυθιστόρημα για παιδιά και όχι μόνο.

Στον φανταστικό κόσμο

Τρία νεαρά κορίτσια, η Νεφρίτη, η Ηλέκτρα και η Οπάλη, από τελείως διαφορετικούς κόσμους η κάθε μία, την ημέρα που κλείνουν τα δεκατέσσερα ανακαλύπτουν πως είναι υιοθετημένες.  Τα λόγια μιας παλιάς προφητείας είναι απόλυτα και υποχρεώνουν τα τρία κορίτσια να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους για να εκπληρώσουν την αποστολή τους σε κάποιο μακρινό βασίλειο. Τότε η κάθε μια αποκτά και από μια μαγική πέτρα, σαν μοναδικό όπλο, που αντιστοιχεί στο όνομά της. Αν και στην αρχή είναι εχθροί και όλα τις χωρίζουν, θα μάθουν να εμπιστεύονται η μία την άλλη για να γλιτώσουν από τους κινδύνους που παραμονεύουν, και στο τέλος θα δεθούν αναμεταξύ τους καθώς θα καταλάβουν πως και οι τρείς τους είναι αλληλοσυνδεόμενες υπάρξεις λόγω της προφητείας που τις ενώνει. Θα κάνουν ένα μακρινό ταξίδι σε μια άγνωστη και περίεργη χώρα για να συναντήσουν την Οονάγκ, μια μυστηριώδη μάγισσα που θα τις καθοδηγήσει ως το τέλος της αποστολής τους. Θα γνωρίσουν καινούργιους ανθρώπους και θα ερωτευτούν σαν φυσιολογικά κορίτσια στην εφηβεία. Το τελικό στάδιο της περιπέτειας των τριών κοριτσιών είναι ένας πόλεμος ενάντια στις δυνάμεις του κακού.

Φανταστικά όντα, προσωποποιήσεις του κακού με αγγελική εμφάνιση, άνθρωποι χωρίς ελπίδα και εμπιστοσύνη μετατρέπουν το ταξίδι των τριών κοριτσιών σε επικίνδυνη περιπέτεια, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές όπου η ίδια τους η ζωή μπαίνει σε σοβαρό κίνδυνο σαν σε κούρσα θανάτου. Μπορεί να είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας όπου αντικατοπτρίζεται η σκληρή πραγματικότητα, και ταυτόχρονα ένα ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και στην καρδιά της ύπαρξής του, την ελπίδα. Παράλληλα, με την φρέσκια φαντασία και την αναπάντεχη ειρωνεία της, η νεαρή συγγραφέας , φροντίζει να αποκαταστήσει την τιμή του γυναικείου φύλου. Ακόμα, με τον ρομαντισμό της, αποδεικνύει ότι το κλασικό κοριτσίστικο εκείνο όνειρο, με τον όμορφο πρίγκιπα που θα κλέψει την καρδιά μιας κοπέλας, ζει και βασιλεύει. Παθιασμένη, ποιητική και γλαφυρή αφήγηση με μεγάλη παραστατικότητα και δυνατή εικονοποιία είναι στοιχεία που συνθέτουν το μυθιστόρημα.