Epica

Αγανάκτηση, η μόνη λύση

Το κίνημα και ο αγώνας των αγανακτισμένων στην Ελλάδα

Άποψη για την Βουλή..

Ξεκίνησε από το εξωτερικό στις 15 Μαΐου και έφτασε στην Ελλάδα την 25^η του μήνα. Το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών, που διαμαρτύρονται ενάντια στα βαριά οικονομικά μέτρα, είναι η φυσική συνέπεια της πεισματικής και τελικά μη επιτυχημένης πολιτικής των χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης πολλών ετών. Ήταν τόσο βέβαιο, όσο ένα και ένα κάνει δύο, ότι μετά από όλα αυτά τα επίπονα οικονομικά μέτρα οι πολίτες θα ξεσηκώνονταν, θα αντιστέκονταν, δεν θα υπάκουγαν πλέον και θα αγανακτούσαν. Από τη στιγμή που κινδυνεύουν να χάσουν όλα τα κεκτημένα τόσων ετών, η λύση είναι μονόδρομος, αγανάκτηση και διαμαρτυρία για τα δικαιώματά τους. Αγανακτισμένοι πολίτες, κάθε απόγευμα, πιστοί στο ραντεβού τους γύρο από το Σύνταγμα στην Ελλάδα, σε μια ειρηνική εξέγερση, διαμαρτύρονται σαν άλλοι Ισπανοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Ιρλανδοί, για την κατάσταση της ζωής τους, που τους δυσαρεστεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Χωρίς πέτρες και όπλα, χωρίς βία και τρομοκρατία, αρνούνται να δεχτούν το χάσμα μεταξύ των πολύ πλούσιων και των πολύ φτωχών που μεγαλώνει όλο και περισσότερο, όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση. Αρνούνται να υπακούσουν στα σκληρά και άδικα οικονομικά μέτρα, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να αντέξουν άλλο και τα όρια έχουν στενέψει σε ασφυκτικό βαθμό. Όλα αυτά συντελούν την αιτία για την απόρριψη των κομμάτων, την κοινωνική μετατόπιση και την ενίσχυση του κινήματος των αγανακτισμένων, το οποίο αναμφίβολα έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος. 

Πλήθος αγανακτισμένων πολιτών μπροστά απο την Βουλή

Όπως διαπιστώνει και ο 93χρονος Στεφάν Εσσέλ, από την εμπειρία του και τη ζωή του στην Αντίσταση, το μέλλον ανήκει στην μη βία και στην ελπίδα. Σήμερα οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν απόγνωση, αλλά γνώση, ελπίδα και όχι απελπισία. Βέβαια αυτά τα συναισθήματα είναι κατανοητά αλλά όχι αποδεκτά. Η αδιαφορία είναι η χειρότερη στάση. Γιατί με την αδιαφορία χάνουμε μια από τις ουσιώδης συνιστώσες του ανθρώπινου όντος, δηλαδή την δυνατότητα αγανάκτησης και τη δράση που προκύπτει από αυτή.  Έτσι το κίνημα των αγανακτισμένων, θα μπορούσε να λέγεται και κίνημα των αποφασισμένων ή επαναστατημένων, που θα αναγκάσει τις κυβερνήσεις να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητες και την γραμμή πλεύσης στην πολιτική τους. Είναι το κίνημα των νέων κατά βάση, και αυτό φαίνεται από τον πρωτότυπο τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε. Ένας νεαρός ξεκίνησε την ιδέα δημιουργώντας μια ιστοσελίδα στο Facebook για να εκφράσει την δυσαρέσκεια και τα παράπονά του για την παρούσα κατάσταση. Στο Facebook και σε όλες οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης , το κίνημα των αγανακτισμένων και ο αγώνας τους είναι το πιο επίκαιρο θέμα. Ακόμα, το κίνημα κρατάει ενήμερους τους πολίτες για τα νέα του μέσα από την ιστοσελίδα του, δηλαδή με σύγχρονα διαδικτυακά μέσα.

Το κίνημα των αγανακτισμένων, πολιτικά δραστηριοποιημένο, και οι πολίτες γνωρίζοντας ότι με την  αδιαφορία, θα μπορούσε μόνο να επιδεινωθεί η κατάσταση της ζωής τους, βγαίνουν στους δρόμους και μάχονται για αλλαγή. Με θυμό και αυτοοργάνωση, μουσικές και χορό, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» ενώνει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, σε όλη την Ευρώπη, πάνω από κόμματα και ιδεολογίες, κατά της λιτότητας. Οι αγανακτισμένοι κατεβαίνουν στις πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης. Μέσα από την ιστοσελίδα τους αναφέρουν: Ζητάμε πραγματική Δημοκρατία τώρα. Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια πολιτικών και τραπεζιτών. Κατηγορούμε τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις για την άσχημη κατάστασή μας και απαιτούμε την απαραίτητη αλλαγή πορείας. Λαοί της Ευρώπης ξυπνήστε. Ας φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή, ας μιλήσουμε, ας συναντηθούμε, ας αλλάξουμε τα πάντα. Λίγο αργοπορημένη η αφύπνιση, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Αυτά είναι τα πρώτα μηνύματα από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τους αγανακτισμένους πολίτες τις και ο αγώνας για αναθεώρηση των πολιτικών συνεχίζεται, ετεροχρονισμένος αλλά εύστοχος . 

Με χιούμορ οι αγανακτισμένοι περνάνε το μήνυμά τους

Ένας γάμος εμπνευσμένος από παραμύθι

Ολοκληρώθηκε η τελετή του γάμου του πρίγκιπα William και της Kate Middleton στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, εν μέσω ενθουσιασμού, στο Λονδίνο. Η βασίλισσα Ελισάβετ, ο πρίγκιπας Κάρολος, συγγενείς γαλαζοαίματοι και οι υπόλοιποι 1900 καλεσμένοι, ανάμεσά τους, εκτός των Ευρωπαίων γαλαζοαίματων, και ο Ντέιβιντ Μπέκαμ και η σύζυγός του Βικτόρια, ο Έλτον Τζον, ο Τσαρλς Σπένσερ, αδελφός της Νταϊάνα, καθώς και η Τσέλσι Ντέιβι, σύντροφος του πρίγκιπα Χάρι που είναι κουμπάρος στον γάμο του αδελφού του, είχαν λάβει από νωρίς τις θέσεις τους στο Αβαείο του Ουέστμινστερ και η τελετή και η πομπή ολοκληρώθηκαν χωρίς απρόοπτα. Υπολογίζεται ότι 2,2 δισεκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν την Kate, ντυμένη με ένα ιβουάρ νυφικό με δαντέλες, και τον William, με την κόκκινη στολή του συντάγματος των Ιρλανδών Φρουρών, να ανταλλάσσουν όρκους αμοιβαίας αφοσίωσης. Ο γαμπρός χρειάστηκε πάντως να περιμένει επί 45 λεπτά την άφιξη της νύφης μέσα στο Αβαείο που ήταν διακοσμημένο σαν αγγλικός κήπος, με μια λεωφόρο με σφένδαμους. Όσο για το τυπικό της τελετής, η Kate ακολούθησε το παράδειγμα της Νταιάνα, ορκίστηκε «να αγαπά, να υποστηρίζει, να τιμά και να τηρεί» τον πρίγκιπα Γουίλιαμ -αλλά όχι «να τον υπακούει».   

Καθώς το ζευγάρι αναχώρησε, η πορεία της πομπής ανέδειξε τα εμβληματικά σημεία του Λονδίνου. Συγκεκριμένα, το Αβαείο του Ουέστμινστερ, το Κοινοβούλιο και το Big Ben, το Κενοτάφιο των Πεσόντων, την πρωθυπουργική κατοικία και τη συνοικία των κυβερνητικών κτιρίων, το Whitehall, το The Mall, το Παλάτι του Μπάκιγχαμ και το Clemens House (την επίσημη κατοικία του πρίγκιπα Γουίλιαμ). Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με τα δύο φιλιά του Γουίλιαμ και της Κέιτ στο μπαλκόνι του Μπάκιγχαμ, αντίθετα με το πρωτόκολλο που όριζε μόνο ένα, σφραγίζοντας έτσι την τελετή. 

Οι νεόνυμφοι έκαναν στη συνέχεια μια έξοδο που αποτέλεσε έκπληξη αφού για να πάνε από το Παλάτι του Μπάκιγχαμ στην κατοικία τους στο Λονδίνο δεν χρησιμοποίησαν άμαξα ή ένα οποιοδήποτε παραδοσιακό αυτοκίνητο, αλλά την μπλε κάμπριο Aston Martin που οδηγούσε ο ίδιος ο Γουίλιαμ και η οποία ανήκει στον πατέρα του, πρίγκιπα Κάρολο. 

Ο πρίγκιπας William και η Kate θα φέρουν στο εξής τον τίτλο του δούκα και της δούκισσας του Κέιμπριτζ, σύμφωνα με απόφαση της βασίλισσας Ελισάβετ Β', που ανακοινώθηκε από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, λίγες ώρες πριν από τη τέλεση του γάμου τους. Στον William, τον πρωτότοκο γιό του πρίγκιπα Κάρολου και δεύτερο στη διαδοχή του βρετανικού θρόνου δίδεται έτσι από τη γιαγιά του ο υψηλότερος τίτλος της βρετανικής τάξης των ευγενών. Ο 28χρονος πρίγκιπας λαμβάνει επίσης τον τίτλο του κόμη του Στράδερν και του βαρόνου του Κάρικφεργκους, τίτλο που αντίστοιχα θα φέρει και η 29χρονη Kate, κόμισσα του Στράδερν και βαρόνη του Κάρικφεργκους, μετά το γάμο τους στο Αβαείο τουΟυέστμινστερ. 

 

Ελληνικό παρθένο ελαιόλαδο πολυτελείας.. στο εξωτερικό

Γιώργος Κολιόπουλος

Ο Ελληνας που έβαλε το ελαιόλαδο στις βιτρίνες του «Harrods»

 

Το   λάδι   «λ»

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ που αποτέλεσε παράδειγμα του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ ως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που πουλάει ελληνικά προϊόντα στο εξωτερικό -στην περίπτωσή του κρητικό λάδι στα «Harrods» αλλά και στην Αμερική-, ο κ. Γιώργος Κολιόπουλος, καθώς είδε το ελληνικό λάδι ως «υγρό χρυσό», και το εξήγαγε από το Χονγκ Κονγκ ως τα Harrods, μιλάει για το όραμά του, την ιδέα και την πορεία του «λ» μέχρι τις πανάκριβες βιτρίνες του λονδρέζικου πολυκαταστήματος.

Το πρώτο πράγμα που τραβάει την προσοχή στο «Lambda» είναι το μπουκάλι του και η θήκη πολυτελείας. Θα μπορούσε να παραπέμπει σε άρωμα ή ένα ακριβό ουίσκι, σε καμία περίπτωση όμως σε αγνό παρθένο ελαιόλαδο Κρήτης

Το   λάδι   «λ»

Για να λανσάρω το «λ» το 2007, έστειλα 80 χειροποίητες κασετίνες με κούριερ σε trendsetters και δημοσιογράφους γκουρμέ. Στην Ντονατέλα Βερσάτσε, στον Ιαν Σράγκερ, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του Studio 54 και δημιουργός του πρώτου boutique hotel μαζί με τον Φίλιπ Σταρκ, στους «Los Angeles Times» και στους «New York Times». Οχι απαραίτητα για να τους κάνω πελάτες, αλλά για να διαδοθεί το «λ» μέσω του word of mouth. 

Οι πρωτιές του «λ» είναι πολλές

Είναι το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο αναγράφεται η ultra premium κατηγορία του, το πρώτο επίσης με συσκευασία λευκών αποχρώσεων σε αντίθεση με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα. Είναι το πρώτο σε τόσο ακριβή συσκευασία δώρου παγκοσμίως (€ 150 ή $ 180), αλλιώς € 41 το μπουκάλι (500 ml). Το «λ» αναβαθμίζει εξίμισι φορές την προστιθέμενη εξαγώγιμη αξία του ελληνικού ελαιόλαδου στο εξωτερικό. 

Το μπουκάλι είναι χειροποίητο. Ακόμα και η ετικέτα πίσω μπαίνει με το χέρι, όπως και ο φελός.

Εκανα το πρώτο πολυτελές αγαθό από ελληνικά χέρια

Είμαστε χρόνια καταναλωτές πολυτελών αγαθών, αλλά δεν ξέρουμε τον τρόπο για να τα δημιουργήσουμε εμείς. Εφερα το premiumization που εφαρμόζεται χρόνια στα ποτά, στο λάδι. Η κατηγορία ultra premium δεν υπήρχε, αλλά αποφάσισα να το πω εγώ έτσι επειδή έτσι μου αρέσει. Είναι το πρώτο λάδι που χρησιμοποίησε αυτήν την ιδέα μάρκετινγκ.

Αυτό που συνηθίζω να λέω είναι ότι το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά από βιβλία

Είναι καρπός εγκεφαλικής σκέψης. Με βοήθησαν τα διαβάσματά μου. Κυρίως ο Πίντσον. Είναι σαν να ανατρέπει όλο το Σύμπαν, να πριονίζει το status quo. Βασικότατη επιρροή μου θεωρώ τον Στέλιο Ράμφο, ο οποίος στα βιβλία του ασχολείται με το τι φταίει στον ελληνικό ψυχισμό και δεν μπορεί να προαχθεί. «Ο καημός του ενός» με εκφράζει απόλυτα. Και βεβαίως ο αρχιτέκτονας Ζενέτος, γιατί πιστεύω ότι οι πρωτοπόροι στην Ελλάδα πάντα αισθάνονταν μια μοναξιά. Την έχω βιώσει. Από οικονομικής απόψεως, αλλά και επειδή δεν με καταλάβαινε κανείς.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ελλάδας δεν ενισχύει την επιχειρηματικότητα

Δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις και αντί τουλάχιστον να πουν «προχώρα», μόνο σε αποθαρρύνουν. Κατέληξα ότι έπρεπε να κάνω τη δική μου υπέρβαση. Είπα: «Ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως μου τον έχουν μάθει στην Ελλάδα, όπου όλα είναι ένα ακίνητο σύμπαν. Στον κόσμο μπορεί να υπάρχει ρευστότητα». Επρεπε όμως πρώτα να φτιάξω τον εαυτό μου. Να φτάσω στο «μηδέν». Αποκαθήλωσα πλήρως την Ελλάδα και είπα: «Δεν αξίζουμε τίποτε». Αυτό είναι και το μυστικό για την αυτογνωσία του Νεοέλληνα. Πρέπει να δεις τον εαυτό σου ως μηδενικό για να ξαναβρείς το ένα σου, να δημιουργήσεις. Είτε είσαι επιχειρηματίας είτε δάσκαλος.

Ηθελα να κάνω κάτι αποκλειστικό επειδή μου αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα

Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το αντικείμενο που τον εκφράζει. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Οσο πιο απόμακρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέλουμε. Πολλοί θα αντιμάχονταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την αναγνωρίζουν στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και οι ίδιοι.

Όλα έγιναν διαδικτυακά

Δεν έχω φύγει ποτέ στο εξωτερικό, δεν έχω μείνει ποτέ έξω και αυτό είναι ένα ενδιαφέρον case study. Ολα έγιναν μέσα από το λάπτοπ, διότι έχω το ταλέντο να ανακαλύπτω τη χρήσιμη γνώση κάτω από στρώματα άχρηστων πληροφοριών. Είναι εφικτό να ζεις σε μια χώρα και να κάνεις καριέρα σε άλλη. Οπως ο Ζενέτος, αλλά και ο Μορικόνε, ο οποίος έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ όντας στη Ρώμη. Μένω στην Ελλάδα γιατί αγαπώ τη χώρα μου. Στην ουσία της, όχι όπως είναι. Στην Ελλάδα υπάρχει και η εμφυλιακή διάσταση. Μετά την αναφορά του Πρωθυπουργού διακόπηκε η συνεργασία μου με την Κριτσά στην Κρήτη.

«Ηθελα να δημιουργήσω ένα κόσμημα στο τραπέζι»

Πλούσιος δεν έγινα, αλλά συνεχίζω, αυτή είναι η τρέλα μου

Το ότι κατάφερα και άλλους να παθιαστούν με το προϊόν μου, σημαίνει ότι πέτυχα. Η Speiron δεν είναι εταιρεία των τζίρων. Τη φαντάζομαι μικρή και ταγμένη, α λα Rolls-Royce. Εχω κάνει κάτι μοναδικό σε παγκόσμια κλίμακα, και αυτό ήθελα. Το επόμενο προϊόν θα είναι τρόφιμο ή ποτό και θα εντυπωσιάσει εξίσου. Δεν μπορώ να σας πω τι θα είναι. Μόνο ότι μάλλον θα προκαλέσω μεγάλο πρόβλημα σε έναν φιλικό λαό. Μόλις λανσάρισα το πρώτο υπογεγραμμένο ελαιόλαδο στον κόσμο. Μπορείς να το παραγγείλεις με την υπογραφή σου πάνω ως μεταξοτυπία, είναι limited production, αριθμημένο μπουκάλι, και περικλείεται σε χειροποίητη κασετίνα από λευκό λακαρισμένο μασίφ ξύλο, με δύο πλακέτες λευκόχρυσου. Η τιμή του, 11.000 ευρώ.

Η συμβουλή μου σε κάθε επίδοξο επιχειρηματία ή δημιουργό είναι να μην ακούει το «γύρω γύρω»

Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι σε αυτό που βλέπουμε γύρω μας, στο τώρα. Εγώ φροντίζω να προσφέρω προϊόντα που αγαπάω πρώτα εγώ, για να τα χαίρονται μετά οι υπόλοιποι. Το μυστικό είναι η σπανιότητα και η μικρή παραγωγή. Αλλά και η προστιθέμενη αξία, που σημαίνει αυτοπεποίθηση, όραμα. Στην Ελλάδα, στα προϊόντα της, αλλά πρωτίστως στον εαυτό μας. Αν διοχετεύαμε ελάχιστο από το πάθος με το οποίο διαδηλώνουμε στην αμερικανική πρεσβεία σε ένα όραμα, θα ανορθώναμε την οικονομία. Να βρεθούν επιχειρηματίες και να τυποποιήσουν προϊόντα που θα κατακτήσουν την Αμερική ειρηνικά.

Υπογεγραμμένο απο τον δημιουργό

Διαμαρτυρίες και πικρές αναζητήσεις

Μικρά, σύντομα ξεσπάσματα. Αυτά άφησε πίσω του φεύγοντας... Και εσένα μικρή, μόνη, άθλια να συνεχίσεις. Μα πώς?? . Με τι καρδιά? Μ’ αυτήν την αποκαμωμένη? Θέλω καινούργια. Θέλω άλλη, θα λες ξανά και ξανά. Αυτή πάλιωσε, ξέφτισε, φθάρθηκε, από τις τόσες μαχαιριές που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα. Αναρωτιέμαι, θα γίνει ποτέ σαν καινούργια? Μαλλον, θα γίνει καλά μια και καλή... Δεν τη θέλω πια. Τη χαρίζω. Πονάει συνέχεια. Είναι δύστροπη. Ζητάει πράγματα που δε μπορεί να έχει. Είναι ελαττωματική, να επαναλαμβάνεις. Ο κόμπος στο λαιμό, σύμπτωμα! Βρίσκεσαι στον σωστό κατηφορικό δρόμο! Συγχαρητήρια! Τα κατάφερες πάλι, σου φούσκωσε τα μυαλά και τώρα άντε βγάλτα πέρα μόνη σου. Σε τι δύσκολα, δύσβατα μονοπάτια έμπλεξες πάλι.. για όνομα του θεού.. Δέσποινα. Η ίδια πάντα αδιόρθωτη θα μείνεις.

Πρέπει να συνηθίσεις στην ιδέα ότι δεν τον έχεις πια. Τελείωσε εκείνος. Ποτέ δε σε θέλησε αρκετά. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο και για σένα και για τα αυτιά όλων μας.. που βαρέθηκαν πια να ακούνε το ανυπόφορο κλαψούρισμά σου. Enough! Δεν αντέχεται ο πόνος. Μα η κλωστή από καιρό κομμένη. Δεν οδηγούν όλες οι σκάλες προς τα πάνω. Άδεια καρδιά, άδεια αγκαλιά... ένα κορμι-κουφάρι μόνο του. Και αυτό το δωμάτιο σου τον θυμίζει τόσο. Αλλά... πάντα έτσι πονάει ο καυτηριασμός στο κλείσιμο του κύκλου. Και εδώ κλείνει με πόνο και οργή, πίκρα και απογοήτευση. Δεν ήθελες να κλείσει. Βίαια έκλεισε. Και έπειτα έπρεπε να επαναπροσδιοριστείς, χωρίς να το έχεις επιλέξει. Πονούσε καθώς έκλεινε.. εφόσον πατούσαν όπου έβρισκαν. Ο πόνος είναι κάτι που δε θα άντεχες πάλι ή που θα παρακαλούσες να νιώσεις ξανά και ξανά. 

Στον καινούργιο κύκλο θα στέκεσαι μόνη σου και θα ανασαίνεις χωρίς την βοήθεια των ονείρων. Ούτε πατερίτσες, ούτε μάσκα οξυγόνου. Το μόνο που φοβάμαι είναι να μη λυγίσεις. Όχι είσαι δυνατή θα τα καταφέρεις. Θα καταφέρεις να συνεχίσεις ζωή με ψυχής αγοραπολησίες. 

Μικρή.. μόνη.. άθλια.. συνεχίζεις! Όσο για τα υπόγεια που σου κληροδότησαν, μεταβίβασέτα στους νόμιμους δικαιούχους τους.

Σύμβολα και ελευθερία έκφρασης

Η κάθε κοινωνία έχει τα δικά της σύμβολα, με διαφορετικό χαρακτήρα και σημασία το κάθε ένα. Υπάρχουν τα πολιτικά, τα εθνικά αλλά και τα θρησκευτικά σύμβολα, τα οποία αποτελούν σήμα κατατεθέν της κάθε  ιδεολογίας. Έτσι και η Ελλάδα έχει ποικιλία εθνικών, πολιτικών και θρησκευτικών συμβόλων. Όμως, πολλές φορές, τα σύμβολα γίνονται αιτία διαμάχης μεταξύ των οπαδών τους, και ο λόγος είναι η προσβολή αυτών. Τα σύμβολα είναι ευάλωτα στις λέξεις και τις πράξεις των ανθρώπων , οι οποίοι  είτε δεν πιστεύουν σ’ αυτά, είτε θέλουν απλά να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους, σχετικά με τα σύμβολα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την προσβολή συμβόλου, ως επακόλουθο της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, αποτελεί το συμβάν με τον Τζίμη Πανούση, ο οποίος οδηγήθηκε στην εισαγγελία με την κατηγορία προσβολής και περιύβρισης εθνικού συμβόλου. Ο λόγος ήταν  η αφίσα που διαφήμιζε τις παραστάσεις του, και που απεικόνιζε την Ελληνική σημαία με σφυροδρέπανο στη θέση του σταυρού. Αυτό το γεγονός έθιξε μερικά άτομα, πιστεύοντας ότι η ελευθερία της έκφρασης είχε ξεπεράσει τα όρια του συμβολικού λόγου. Έτσι αυτή η αφίσα υπήρξε το κόκκινο πανί για τους δικαστικούς θεματοφύλακες της τάξης και της ηθικής της υποκρισίας. Η αφίσα, γύρω από την οποία τόσος θόρυβος προκλήθηκε, χαρακτηρίστηκε τέχνη και ο λόγος ήταν συμβολικός χωρίς να θέλει να προσβάλει κανέναν. Όμως, ίσως τελικά τα όρια στην τέχνη να τα βάζει το κοινό.

Επιπροσθέτως, εκτός των άλλων, υπάρχουν και τα ιδεολογικά ή αθλητικά σύμβολα. Αν το κάθε σύμβολο, συμβολίζει τις θυσίες που έχει κάνει ο λαός του έθνους για να υπάρχει, τότε αυτό ισχύει και για τους οπαδούς κάποιας ομάδας που έχουν θυσιαστεί και που προσδίδουν στο σύμβολο αυτή τη σημασία. Δηλαδή, ένας οπαδός του Ολυμπιακού κάλλιστα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η προσβολή του συμβόλου του δαφνοστεφανωμένου έφηβου αμαυρώνει τη μνήμη των θυμάτων της θύρας 7.

Κατά παρόμοιο τρόπο, έτσι και τα θρησκευτικά σύμβολα, όπως ο σταυρός και οι εικόνες θα μπορούσαν να προσβληθούν από άτομα διαφορετικού θρησκεύματος και διαφορετικών πιστεύω. Για παράδειγμα, ο ανεστραμμένος σταυρός που χρησιμοποιούν οι σατανιστές, είναι προσβολή και βλασφημία στο σύμβολο πίστης των χριστιανών, και σκοπό έχει να εμπαίξει και να βλασφημήσει. Ακόμα, η απεικόνιση του Μωάμεθ και μάλιστα σε γελοιογραφία, αποτελεί υπέρβαση των ορίων του συμβολικού λόγου και προκαλεί θυμό στους πιστούς. Επίσης, η υποχρεωτική χρήση της μαντίλας από τις μουσουλμάνες σε πολλές χώρες της ανατολής αποτελεί σύμβολο και η παραβίαση αυτού του κανόνα από αλλόθρησκες γυναίκες οι οποίες εισέρχονται σ’ αυτές τις χώρες, συνιστά προσβολή του συμβόλου και δεν αποκλείεται οι παραβάτες να υποβληθούν ακόμα και σε λιθοβολισμό.

Επομένως, η προσβολή των συμβόλων, μέσα στα πλαίσια του συμβολικού λόγου και της ελευθερίας της έκφρασης σε δημόσιους χώρους, μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις και να προκαλέσει αντιδράσεις. Όμως τα σύμβολα θα πρέπει να προκαλούν σεβασμό και όχι φόβο. Σίγουρα υπάρχουν όρια στο συμβολικό λόγο και αυτά είναι να μην προσβάλλονται τα πιστεύω και οι ιδιαίτερες ταυτότητες των ατόμων που πιστεύουν σ’ αυτά. Τα όρια αυτά όμως δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καθορίζονται από το νόμο. Σε αντίθετη περίπτωση, θα γινόταν λόγος για ωμή λογοκρισία. Η κοινωνία από μόνη της πρέπει να αποκτήσει την κουλτούρα να σέβεται τη διαφορετικότητα.

Αποχή, ο μεγάλος νικητής

Η αποχή από τις φετινές εκλογές ήταν πρωτοφανής και έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ για όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, μετά την Μεταπολίτευση. Αν συνυπολογίσει κανείς τον αριθμό των λευκών και των άκυρων ψηφοδελτίων, το ποσοστό της συνειδητής αποχής άγγιξε ποσοστό άνω του 50% σε ένα λαό κατεξοχήν πολιτικοποιημένο. Ένας λαός ο οποίος συνήθιζε να συμμετέχει ενεργά στα κοινά, να εκφράζει δυνατά τη γνώμη του με όποιο κόστος και αν συνεπαγόταν αυτό, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου με αφορμή τη χούντα, να συμβάλει δραστικά στη πολιτική και να πιέζει για τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά και να εκφράζει τη δυσαρέσκεια και την απαξίωση του προς τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους.

Τα αίτια του φαινομένου είναι προφανή. Σίγουρα κάτι μεσολάβησε, μεταξύ της παλιάς εποχής και της σημερινής, έτσι ώστε να έχουμε σήμερα τόσο μεγάλο ποσοστό αποχής από τις εκλογές, και αυτό ίσως είναι η μονοτονία και η δοκιμασμένη, και μη πετυχημένη, συνταγή των μεγάλων κομμάτων στην Ελλάδα. Είναι πασιφανής μία δυσαρμονία ανάμεσα στις επιδιώξεις της κοινωνίας και των πολιτών από τη μία και τις επιλογές των κομμάτων από την άλλη. Οι πολίτες νιώθουν πλέον κουρασμένοι και απογοητευμένοι από τις υποσχέσεις των πολιτικών. Ακόμα, η διογκούμενη διαφθορά και η διαπλοκή απομακρύνουν τους πολίτες από την κάλπη. Πλέον, ο Έλληνας αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι παίρνει μέρος σε ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο τον υποβιβάζει από Πολίτη με γνώμη, σε χειροκροτητή και απλό ψηφοφόρο κάποιου κόμματος ή και πολιτικού προσώπου. Αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ότι η εκλογική διαδικασία είναι μια πλάνη η οποία οδηγεί συνεχώς στο ίδιο αποτέλεσμα, όποιο κόμμα και αν είναι κερδισμένο. Σαν ένας φαύλος κύκλος, χρόνια τώρα ανοιχτός.

Έτσι λοιπόν, παρά το πελατειακό δέλεαρ των προσωπικών υποσχέσεων και κουμπαριών, όλο και περισσότεροι Έλληνες απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Με τον τρόπο αυτό, είτε αποδοκιμάζουν το πολιτικό μας σύστημα με το λευκό, είτε το χλευάζουν με δηκτικά σχόλια πάνω σε ψηφοδέλτια καθιστώντας τα άκυρα, είτε δεν προσέρχονται καθόλου στην κάλπη. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει απογοήτευση, κούραση αλλά και αποστασιοποίηση από μια ψυχοφθόρα διαδικασία, όπως έχει καταλήξει να είναι η ενασχόληση με τα πολιτικά της χώρας.

Ακόμα, η αποχή από τα εκλογικά δικαιώματα εκλαμβάνεται από πολλούς ως ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά και αποστολή κάποιου μηνύματος προς τους πολιτικούς, φυσικά σαφούς και εύστοχου. Όμως αυτό μπορεί να έχει περισσότερο αρνητικά αποτελέσματα στην πολιτική ζωή της χώρας, παρά θετικά. Γιατί, με την άρνηση της ψήφου, ο εκάστοτε πολίτης αφήνει τη μοίρα του στα χέρια των επιτήδειων και αυτών που οδηγούνται από το συμφέρον και τις μίζες και έτσι αφήνει να καθορίζουν τη ζωή και τη τύχη του. Επομένως γίνεται συνειδητά έρμαιο και υποχείριο των λίγων και των ευνοούμενων. Από την άλλη, η αποχή θα μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα στους πολιτικούς, να τους συνειδητοποιήσει και να τους ανακαλέσει στην τάξη, αρκεί αυτό να μη γίνει συνήθεια στον ελληνικό λαό. Παρόλα αυτά, η αποχή από την ψηφοφορία είναι βεβιασμένη και για αυτό λανθασμένη επιλογή, καθώς δηλώνει περισσότερο παραίτηση παρά διάθεση για ενεργό διαμαρτυρία.