Αποχή, ο μεγάλος νικητής

Η αποχή από τις φετινές εκλογές ήταν πρωτοφανής και έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ για όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, μετά την Μεταπολίτευση. Αν συνυπολογίσει κανείς τον αριθμό των λευκών και των άκυρων ψηφοδελτίων, το ποσοστό της συνειδητής αποχής άγγιξε ποσοστό άνω του 50% σε ένα λαό κατεξοχήν πολιτικοποιημένο. Ένας λαός ο οποίος συνήθιζε να συμμετέχει ενεργά στα κοινά, να εκφράζει δυνατά τη γνώμη του με όποιο κόστος και αν συνεπαγόταν αυτό, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου με αφορμή τη χούντα, να συμβάλει δραστικά στη πολιτική και να πιέζει για τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά και να εκφράζει τη δυσαρέσκεια και την απαξίωση του προς τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους.

Τα αίτια του φαινομένου είναι προφανή. Σίγουρα κάτι μεσολάβησε, μεταξύ της παλιάς εποχής και της σημερινής, έτσι ώστε να έχουμε σήμερα τόσο μεγάλο ποσοστό αποχής από τις εκλογές, και αυτό ίσως είναι η μονοτονία και η δοκιμασμένη, και μη πετυχημένη, συνταγή των μεγάλων κομμάτων στην Ελλάδα. Είναι πασιφανής μία δυσαρμονία ανάμεσα στις επιδιώξεις της κοινωνίας και των πολιτών από τη μία και τις επιλογές των κομμάτων από την άλλη. Οι πολίτες νιώθουν πλέον κουρασμένοι και απογοητευμένοι από τις υποσχέσεις των πολιτικών. Ακόμα, η διογκούμενη διαφθορά και η διαπλοκή απομακρύνουν τους πολίτες από την κάλπη. Πλέον, ο Έλληνας αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι παίρνει μέρος σε ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο τον υποβιβάζει από Πολίτη με γνώμη, σε χειροκροτητή και απλό ψηφοφόρο κάποιου κόμματος ή και πολιτικού προσώπου. Αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ότι η εκλογική διαδικασία είναι μια πλάνη η οποία οδηγεί συνεχώς στο ίδιο αποτέλεσμα, όποιο κόμμα και αν είναι κερδισμένο. Σαν ένας φαύλος κύκλος, χρόνια τώρα ανοιχτός.

Έτσι λοιπόν, παρά το πελατειακό δέλεαρ των προσωπικών υποσχέσεων και κουμπαριών, όλο και περισσότεροι Έλληνες απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Με τον τρόπο αυτό, είτε αποδοκιμάζουν το πολιτικό μας σύστημα με το λευκό, είτε το χλευάζουν με δηκτικά σχόλια πάνω σε ψηφοδέλτια καθιστώντας τα άκυρα, είτε δεν προσέρχονται καθόλου στην κάλπη. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει απογοήτευση, κούραση αλλά και αποστασιοποίηση από μια ψυχοφθόρα διαδικασία, όπως έχει καταλήξει να είναι η ενασχόληση με τα πολιτικά της χώρας.

Ακόμα, η αποχή από τα εκλογικά δικαιώματα εκλαμβάνεται από πολλούς ως ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά και αποστολή κάποιου μηνύματος προς τους πολιτικούς, φυσικά σαφούς και εύστοχου. Όμως αυτό μπορεί να έχει περισσότερο αρνητικά αποτελέσματα στην πολιτική ζωή της χώρας, παρά θετικά. Γιατί, με την άρνηση της ψήφου, ο εκάστοτε πολίτης αφήνει τη μοίρα του στα χέρια των επιτήδειων και αυτών που οδηγούνται από το συμφέρον και τις μίζες και έτσι αφήνει να καθορίζουν τη ζωή και τη τύχη του. Επομένως γίνεται συνειδητά έρμαιο και υποχείριο των λίγων και των ευνοούμενων. Από την άλλη, η αποχή θα μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα στους πολιτικούς, να τους συνειδητοποιήσει και να τους ανακαλέσει στην τάξη, αρκεί αυτό να μη γίνει συνήθεια στον ελληνικό λαό. Παρόλα αυτά, η αποχή από την ψηφοφορία είναι βεβιασμένη και για αυτό λανθασμένη επιλογή, καθώς δηλώνει περισσότερο παραίτηση παρά διάθεση για ενεργό διαμαρτυρία.