Πολλές είναι οι θεωρίες για τους λόγους που έφτασε η Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Με το που ξέσπασε η οικονομική κρίση, όλοι άρχισαν να εξαπολύουν κατηγορίες προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί κάποιος έπρεπε να φταίει. Κάποιος έπρεπε να ήταν ο ηθικός αυτουργός έτσι ώστε να επερχόταν η κάθαρση στις ψυχές του οργισμένου λαού. Οι σπατάλες και η κακοδιαχείριση, η μη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών ενισχύσεων και προγραμμάτων για τη δημιουργία ανταγωνιστικών υποδομών σε ένα νέο περιβάλλον παγκοσμιοποίησης, η εύκολη λύση του δανεισμού για την κάλυψη των τρεχουσών αναγκών, ο κομματισμός και το λεγόμενο «πολιτικό κόστος», η διόγκωση και η κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, η ατιμωρησία των υπευθύνων και η ανεξέλεγκτη πάσης φύσεως διαφθορά ήταν αναπόφευκτο ότι θα οδηγούσαν στο σημερινό κατάντημα, πιστεύουν οι περισσότεροι, και δεν έχουν άδικο. Βέβαια, σε μια δεύτερη ανάλυση, σίγουρα υποβόσκει και ένας ψυχολογικός λόγος, ο οποίος έχει μερίδιο στην ύφεση που ζει ο ελληνικός λαός σήμερα, ο λεγόμενος ψυχολογικός κανόνας του φόβου, και για κάποιους κακεντρεχείς, της τσιγκουνιάς. Και αυτό γιατί οι ευνοϊκές ή οι δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία είναι το πάν για τις επενδύσεις και κατ’ επέκταση για την ανάπτυξη. Επομένως, ο ψυχισμός των πολιτών επιδρά καταλυτικά στην ύφεση.
Τελικά όμως, αυτό που έχει σημασία, δεν είναι το ποιος μας έφερε σ’ αυτό το σημείο αλλά το ποιος θα μας βγάλει από αυτήν την κατάσταση. Από τη κρίση και την αυστηρή επιτήρηση της τρόικας. Το μνημόνιο και την παρέμβαση του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου στην οικονομία μας. Που τελικά έγινε, ο μπαμπούλας που τρέμει η ψυχή μας και η τσέπη μας. Όμως, η αλήθεια είναι ότι για να μπορέσουν οι Έλληνες να απαλλαγούν από την επιτήρηση της Ευρώπης πρέπει να βοηθήσουν όλοι, αλλά βέβαια με δίκαιο τρόπο και σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει ο κάθε πολίτης. Οι έλληνες είναι ικανοί και έξυπνοι και γι’ αυτό μπορούν να μετατρέψουν την κρίση σε μια τεράστια ευκαιρία. Μπορούν να ανασυντάξουν την κοινωνία, αναφορικά με τα σημερινά δεδομένα, και έτσι η χώρα να ενσωματωθεί με καλύτερους από το παρελθόν όρους στη διεθνή οικονομία. Αυτή η εικόνα, αισιόδοξη και θλιβερή ταυτόχρονα, αποδίδει τη σημερινή συγκυρία.
Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια, λέει μια παροιμία. Έτσι και η Ελλάδα είναι συνηθισμένη σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, καθώς πολλές ήταν οι περιπτώσεις στο παρελθόν όπου μια δύσκολη εποχή μετατρεπόταν σε σκαλοπάτι προς την ανέλιξη και ευκαιρία για την ανάπτυξη. Η Ελλάδα έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μετά από κάθε κρίση, ακολουθούσε μια περίοδος ανάπτυξης και δημιουργικότητας. Μια εποχή οικονομικής άνθισης και αισιοδοξίας. Πράγματι, η Ελλάδα, παρά τις μεγάλες περιόδους πολέμων, καταστροφών, εθνικών διχασμών και εμφυλίων σπαραγμών, είχε και χρονικά διαστήματα έντονης δημιουργίας, όπως αυτά των βενιζελικών περιόδων, της περιόδου 1953 - 1967, καθώς και της μεταπολιτευτικής περιόδου. Αυτή η ιστορική διαπίστωση λειτουργεί ως αχτίδα φωτός στις δύσκολες συνθήκες που περνάμε σήμερα. Κυρίως όμως θέλει να μας υπενθυμίσει πόσο απελπιστικά μικρό ήταν τελικά το διάστημα που επικράτησαν συνθήκες ομοψυχίας και συναίνεσης, οι οποίες δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για την έξοδο της Ελλάδας από τις τόσες κρίσεις που γνώρισε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου