Μικρά, σύντομα ξεσπάσματα. Αυτά άφησε πίσω του φεύγοντας... Και εσένα μικρή, μόνη, άθλια να συνεχίσεις. Μα πώς?? . Με τι καρδιά? Μ’ αυτήν την αποκαμωμένη? Θέλω καινούργια. Θέλω άλλη, θα λες ξανά και ξανά. Αυτή πάλιωσε, ξέφτισε, φθάρθηκε, από τις τόσες μαχαιριές που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα. Αναρωτιέμαι, θα γίνει ποτέ σαν καινούργια? Μαλλον, θα γίνει καλά μια και καλή... Δεν τη θέλω πια. Τη χαρίζω. Πονάει συνέχεια. Είναι δύστροπη. Ζητάει πράγματα που δε μπορεί να έχει. Είναι ελαττωματική, να επαναλαμβάνεις. Ο κόμπος στο λαιμό, σύμπτωμα! Βρίσκεσαι στον σωστό κατηφορικό δρόμο! Συγχαρητήρια! Τα κατάφερες πάλι, σου φούσκωσε τα μυαλά και τώρα άντε βγάλτα πέρα μόνη σου. Σε τι δύσκολα, δύσβατα μονοπάτια έμπλεξες πάλι.. για όνομα του θεού.. Δέσποινα. Η ίδια πάντα αδιόρθωτη θα μείνεις.
Πρέπει να συνηθίσεις στην ιδέα ότι δεν τον έχεις πια. Τελείωσε εκείνος. Ποτέ δε σε θέλησε αρκετά. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο και για σένα και για τα αυτιά όλων μας.. που βαρέθηκαν πια να ακούνε το ανυπόφορο κλαψούρισμά σου. Enough! Δεν αντέχεται ο πόνος. Μα η κλωστή από καιρό κομμένη. Δεν οδηγούν όλες οι σκάλες προς τα πάνω. Άδεια καρδιά, άδεια αγκαλιά... ένα κορμι-κουφάρι μόνο του. Και αυτό το δωμάτιο σου τον θυμίζει τόσο. Αλλά... πάντα έτσι πονάει ο καυτηριασμός στο κλείσιμο του κύκλου. Και εδώ κλείνει με πόνο και οργή, πίκρα και απογοήτευση. Δεν ήθελες να κλείσει. Βίαια έκλεισε. Και έπειτα έπρεπε να επαναπροσδιοριστείς, χωρίς να το έχεις επιλέξει. Πονούσε καθώς έκλεινε.. εφόσον πατούσαν όπου έβρισκαν. Ο πόνος είναι κάτι που δε θα άντεχες πάλι ή που θα παρακαλούσες να νιώσεις ξανά και ξανά.
Στον καινούργιο κύκλο θα στέκεσαι μόνη σου και θα ανασαίνεις χωρίς την βοήθεια των ονείρων. Ούτε πατερίτσες, ούτε μάσκα οξυγόνου. Το μόνο που φοβάμαι είναι να μη λυγίσεις. Όχι είσαι δυνατή θα τα καταφέρεις. Θα καταφέρεις να συνεχίσεις ζωή με ψυχής αγοραπολησίες.
Μικρή.. μόνη.. άθλια.. συνεχίζεις! Όσο για τα υπόγεια που σου κληροδότησαν, μεταβίβασέτα στους νόμιμους δικαιούχους τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου